‘ s Morgens wakker worden en al gelijk 3 dingen tegelijk denken, de buurman horen douchen, mama horen hoesten, de vogels horen fluiten en de kat buiten voor het raam horen miauwen.

Je zou maar….vervolgens uit bed moeten stappen en je aankleden, met 1 been in een broekspijp denk je aan je proefwerk wat je mee moet nemen en dat pak je dus maar even. Dan wil je eigenlijk wel een muziekje horen dus die zet ik ook maar aan. Waar was ik weer….denk je met nog steeds je ene been in de broekspijp. O ja aankleden……

Je zou maar eindelijk klaar zijn met  de hele riedel en je kleren aan hebben en ook nog 10 andere dingen gedaan hebben voordat je gaat eten. Voor de tv, geen succesverhaal want je moet eten en kijken tegelijk. Je broer gaat naar school, je fiets moet nog op straat, je tas nog ingepakt, je tanden nog gepoetst en je haren gekamt. Het buurjongetje loopt ondertussen luidkeels te roepen, pik je net nog even mee. Mama vraagt iets…. Wat zeg je mam?

Nu ben je nog geen uur uit bed maar jouw dagen zouden maar vol zitten met chaos in je hoofd en chaos in je lijf. Niets kan je vinden, hopeloos vaak ben je dingen kwijt. Alles wat er om je heen gebeurt pik je op. In de klas hoor je elke auto voorbij komen, elke keer kijk je als de deur open gaat.

Je doet zo je best maar het overkomt je gewoon.

Das nou een dag van onze Pluis, chaos chaos chaos. Niet vreemd dat je na zo’n dagje het weleens even niet meer ziet zitten. De longen uit je lijf schreeuwt van pure frustratie.

Maar ook heerlijk tot rust kan komen op de schoot van mama. Even niks, even energie opdoen en bijkomen.

Maar toch moet je maar zien te leren leven met ADD en elke dag wodt het moeilijker en harder. En toch moet je door, leren leven met je beperkingen. Leren leven met de chaos in je lijf.

Ik zal je helpen waar ik kan Pluis, waar ik  maar kan.