Je zou maar….vervolgens uit bed moeten stappen en je aankleden, met 1 been in een broekspijp denk je aan je proefwerk wat je mee moet nemen en dat pak je dus maar even. Dan wil je eigenlijk wel een muziekje horen dus die zet ik ook maar aan. Waar was ik weer….denk je met nog steeds je ene been in de broekspijp. O ja aankleden……

Je zou maar eindelijk klaar zijn met  de hele riedel en je kleren aan hebben en ook nog 10 andere dingen gedaan hebben voordat je gaat eten. Voor de tv, geen succesverhaal want je moet eten en kijken tegelijk. Je broer gaat naar school, je fiets moet nog op straat, je tas nog ingepakt, je tanden nog gepoetst en je haren gekamt. Het buurjongetje loopt ondertussen luidkeels te roepen, pik je net nog even mee. Mama vraagt iets…. Wat zeg je mam?

Nu ben je nog geen uur uit bed maar jouw dagen zouden maar vol zitten met chaos in je hoofd en chaos in je lijf. Niets kan je vinden, hopeloos vaak ben je dingen kwijt. Alles wat er om je heen gebeurt pik je op. In de klas hoor je elke auto voorbij komen, elke keer kijk je als de deur open gaat.

Je doet zo je best maar het overkomt je gewoon.

Das nou een dag van onze Pluis, chaos chaos chaos. Niet vreemd dat je na zo’n dagje het weleens even niet meer ziet zitten. De longen uit je lijf schreeuwt van pure frustratie.

Maar ook heerlijk tot rust kan komen op de schoot van mama. Even niks, even energie opdoen en bijkomen.

Maar toch moet je maar zien te leren leven met ADD en elke dag wodt het moeilijker en harder. En toch moet je door, leren leven met je beperkingen. Leren leven met de chaos in je lijf.

Ik zal je helpen waar ik kan Pluis, waar ik  maar kan.

Je zou maar…. is a post from Mijn weblog.

Maar wij kunnen allemaal van Pluis nog heel veel leren.

Zo kwam ze vandaag uit school met een rekenblad. Vol met rode strepen en eronder de tekst; nog veel te moeilijk. Pluis vertelde dat ze het echt niet snapte en de meneer het ook wel zag. Ze hoefde het niet meer te maken, ze mocht in haar plusboek werken.

Pluis was naar de meneer gegaan, wel 4 keer en elke keer lukte het maar niet. De meneer vroeg " wil je het nog een 5e keer proberen of er toch maar mee stoppen meisje?" Maar weet je wat Pluis  zei? " Ik probeer het nog maar een keer meneer want misschien lukt het de 5e keer wel en dan zou ik het misschien hebben opgegeven" . Het lukte niet maar Maud vecht en geeft nooit op, al is het nog zo moeilijk, al valt het haar nog zo zwaar.

En deze mama is reuze trots op haar meisje, zoveel moed en overlevingsdrang, daar kan menig mens nog wat van leren!

Opgeven is a post from Mijn weblog.

Maar toch….. Vandaag begin ik aan mijn laatste reeks van 4 diensten. En daarna is het over en uit. Alle clienten krijgen een nieuw plekje, nieuwe medebewoners en nieuwe begeleiders. Alles staat in het teken van de verhuizing en de voorafgaande vakantie. Een hoop geregel en stress bij de collega’s een hoop onzekerheid en rare gevoelens bij mijn schatjes. Dat zorgt ervoor dat je uit onverachte hoek misschien wel eens een klap kan ontvangen. Ik kan er niet eens boos om zijn.

Je zult zelf maar uit je wereldje gehaald worden, een nieuwe kamer krijgen, nieuwe broers en zussen en een andere pa en ma. Zo zie ik het maar. Alles wat ooit zo vertrouwd was is weg en komt niet meer terug.

Alles went dat zal vast. Maar ik ben maar al te blij dat ik zelf over mijn leven kan beslissen en zelf kan bepalen waar en met wie ik woon.

En ondanks hun rare gewoonten, de dingen waar ik me gruwelijk aan kan ergeren, zal ik ze stuk voor stuk gaan missen. Ik hoop zo dat het ze goed gaat.

Afscheid nemen bestaat niet, fysiek zullen we elkaar niet veel meer tegenkomen, maar stuk voor stuk pak ik ze allemaal in en geef ze een warm zacht plaatsje in mijn rugzak.

Zo neem ik ze voor altijd met me mee! Het gaat jullie goed, lieve schatten!

Afscheid is a post from Mijn weblog.

De loodzware mantel van je schouders halen.

Het sprookje van de dood lezen en beseffen dat ieder verantwoordelijk is voor zijn eigen leven.

En dan het ook echt doen!!

Loslaten is a post from Mijn weblog.

Ik zal iets moeten bedenken wat zorgt dat Pluis weet wat wel en niet kan en tegelijkertijd zorgen dat ze het gewoon weer goed kan maken en een nieuwe kans verdient.

Ik weet maar al te goed uit eigen ervaring dat alles wat je doet ergens aan ten grondslag ligt en who the fuck am I,  om daarover te oordelen. Ik oordeel ook niet, fouten maken alle mensen in hun leven maar ben wel geraakt en me ervan bewust dat ik Pluis moet helpen en sturen en zorgen dat ze niet nog eens dezelfde fout maakt.

Dus ook nu Pluis, houdt mama je hand vast en lossen we het samen op!

Pluis is a post from Mijn weblog.

Pluis heeft heimwee als ze bij papa is van mama en net andersom. Pluis is moe en huilt gemakkelijk. Pluis weet niet wat ze moet doen, ze verveelt zich. Afgelopen week hadden we twee keer een Pluis-mama middag. Daar geniet ze wel van. Opvallend vaak pakt ze dan mijn hand vast en loopt ze rustig naast me. Ze speelt even in de speeltuin en zoekt me snel weer op. Ze wil steeds in je buurt zijn.

Nee het gaat duidelijk niet goed met Pluis, maar wat kunnen we eraan doen? Een meisje van 10 jaar wat het afgelopen jaar zoveel voor haar kiezen heeft gekregen, alles nog een plaatsje moet geven. Die iedereen altijd graag wil helpen en vrolijk wil zien maar het even zelf niet meer kan.

Lieve lieve Pluis, mama is ongerust om jou, hopelijk gaat je velletje snel weer een beetje beter zitten. Zoveel ik kan zal ik er voor je zijn, maar heel veel dingen in het leven zul je toch zelf moeten doen. Neemt niet weg dat als het nodig is, ik je hand vast hou, dan proberen we het samen. En uiteindelijk lieve Pluis komt het dan toch goed, vertrouw er maar op!!

Ongerust is a post from Mijn weblog.

Na een welverdiende nachtrust in diepwegzakkende "nestjes" ( wist niet dat bedden zo zacht konden zijn) vertrekken we zaterdag naar Friesland; Dokkum wordt bezocht. Een erg leuk plaatsje waar we genietend van de zon een wandeling door de stad maken en ook maar een thuisoplader voor de Tom tom aanschaffen. Kortom een fijne dag. Zondag een rustig aandoen dag, lekker boeken uitlezen, in het zonnetje zitten en daarna nog een wandeltocht door de Groningse bossen maken. Maandag alweer vroeg uit de veren om vervolgens de pont naar Schiermonnikoog te nemen. Een eiland met veel water, dat blijkt algauw als we dwars door de bossen lopen en mijn sokken natter en natter worden, ondanks mijn wandelschoenen. Maar dat mag de pret niet drukken. Het weer is minder maar we zien veel, kletsen, lachen, huilen en zijn tevreden. We hebben het fijn zo samen. Zo simpel, super eenvoudig maar we zijn SAMEN en daar gaat het om, dat voelt goed. Het was een heerlijk weekend en na een lange dag vol wandelingen, boottochten, natte voeten en lekker eten, kwamen we gisteravond laat moe maar voldaan thuis. Het was een weekend om in mijn rugzak te stoppen, een weekend om niet meer te vergeten!!

Groningen is a post from Mijn weblog.

Het lijkt wel….. is a post from Mijn weblog.

Pluis scoort punten is a post from Mijn weblog.

Komt het dan toch nog? is a post from Mijn weblog.